سمینار رایگان “اشتباهات طرف مقابل: بخشش يا تنبيه؟”

کمتر کسی است که ممکن است در یک رابطه دچار اشتباه نشده باشد. احتمالا در این مواقع دچار احساس گناه می شویم و نمی دانیم چه کاری انجام دهیم مناسب تر است. با شرکت در این سمینار از این سردرگمی بیرون خواهید آمد.

سمینار رایگان “اشتباهات طرف مقابل: بخشش يا تنبيه؟”

پنجشنبه ۱۱ مرداد با حضور جمعی از همراهان آرامکده برگزار گردید.

در ادامه به اختصار توضیح کوتاهی در رابطه با محتوای سمینار ارائه میدهیم:

تنبیه چه کمکی به رابطه میکند؟ آیا ما حق تنبیه داریم؟ به طور اخص تعریف و برداشت ما از تنبیه چیست؟

اولین چیزی که دانستنش برای ما خالی از لطف نیست اشاره به این اصل هست که برداشت ما از تنبیه یک فرایند نسبی است.

یعنی ممکن است چیزی برای من مصداق تنبیه باشد و برای دیگری خیر.

در دیدگاه روانشناسی بهترین تعریف از تنبیه را طرفداران رویکرد رفتار گرایی ارائه داده اند، یعنی هر رفتار یا محرک آزار دهنده ای که

ارائه ی آن به منظور کنترل رفتار طرف مقابل فرد را دچار تنش کند را تنبیه نامیده اند.

اما طرفداران رویکردهای دیگر، خصوصا کسانیکه برای تفاوت های فردی ارزش قائلند،

معتقدند بهتر است ارتباطات در بافت واقعی خود شکل بگیرند، یعنی به دور از تفکر صفر و یک باشند،

در واقع اگر ما مبنای روابطمان را بر اساس تنبیه و تشویق قرار ندهیم

آنگاه افراد با میل بیشتری به سمت خود واقعیشان حرکت میکنند.

بهتر است با این نگاه که هر فردی با فرد دیگر متفاوت است به پذیرش این مساله رسید

و آنگاه بر اساس این نگاه بر سر مسائلی که نگاه های متفاوتی برای آن وجود دارد به توافق رسید.

زمانی که با موضوعی مواجه میشویم که میتوانیم تنبیه کنیم، نشان دهنده ی این است که یکی از طرفین توافقات را زیر پا میگذارد.

بهترین راهکار این است که نه تنبیه کرد و نه بخشید، بلکه بهترین توافق این است که؛

هر آنکس که توافقات را زیر پا نهاد و پیرو آن دست به تنبیه زد،بپذیرد که تاوان اشتباه خود را بپردازد

و با پیامد عمل خود مواجه گردد و مسئوولیت خود را در رابطه با اشتباهش ببیند.

هر مذاکره ای که به شکست منجر شود به دلیل وجود پیش فرضهاست.

در مذاکرات بهتر است میل و نیازها در نظر گرفته شود، در غیر اینصورت توافقات شکسته میشود.

حتی اگر این اتفاق هم افتاد این را باید بدانیم که باز هم حق تنبیه نداریم.

هدف از تنبیه درس دادن به طرف مقابل است،

(اما همراه با تحقیر، سکوت، قهر کردن، بی تفاوتی، محروم کردن، توهین، سرزنش، ایجاد احساس گناه، لجبازی و …).

که وجود یا عدم وجود این آیتم ها در بافت رابطه مشخص میشود.

هشدار: در صورتی که تنبیه فیزیکی در رابطه وجود داشت،

نباید به هیچ عنوان سکوت و بخشش کرد و باید بدترین واکنش را نشان داد.

هنگامی که طرف مقابل رفتاری نشان میدهد که در ما احساس خشم ایجاد میکند،

ما تمایل داریم خشم خود را بروز دهیم، پس تنبیه میکنیم.

اما این تنبیه را روی مسائل حساس هدایت میکنیم.

در اصل خود احساس خشم چیز بدی نیست و حتی محترم است،

(چون جزء هیجانات اولیه ما انسان هاست و در بافت خودش کارکرد مهمی برای انسان دارد)

اما بروز نوع رفتار دست ماست،

یعنی بهترین حالت این است که با مذاکره بتوانیم در موردخشممان صحبت کنیم و نسبت به چرایی آن آگاه شویم.

نکته ی مهم: مذاکره ای مذاکره ی اثربخش است که در آن هیچ پیش فرضی وجود نداشته باشد.